Według austriackiego spisu ludności z 1900 r. w 379 budynkach w Istebnej na obszarze 4828 hektarów mieszkało 2212 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 45,8 os./km², z tego 2083 (94,2%) mieszkańców było katolikami, 123 (5,6%) ewangelikami, a 6 (0,3%) wyznawcami judaizmu; 2200 (99,5%) z nich posługiwała się językiem polskim, a 11 (0,5%) – niemieckim. Do 1910 r. liczba budynków wzrosła do 396, a mieszkańców – do 2245.
Góralską wieś, leżącą u źródeł Olzy, zauważył Mieczysław Orłowicz w swym opracowanym tuż przed I wojną światową „Ilustrowanym przewodniku po Galicyi (...) i Śląsku Cieszyńskim”, pisząc: Dobra gospoda Legierskiego z restauracyą. Ludność miejscowa odznacza się pięknymi strojami, urodą fizyczną i znacznem uświadomieniem narodowem (...). Chaty w stylu śląskim. Na północ prowadzi stąd gościniec do Wisły, na wschód do Żywca.