Centralną część placu stanowią dwa zieleńce sąsiadujące z kościołem Zbawiciela – po stronie południowej z pomnikiem Marcina Lutra oraz po stronie zachodniej z tzw. Studnią Pastorów. Jako element placu klasyfikowany jest zajmowana przez parking po południowej stronie budynku nr 3 mieszczącego m.in. wydawnictwo Augustana oraz jezdnie dojazdowe i przejazdowe.
Historia thumb|upright=2|Drzeworyt przedstawiający widok Bielska w 1801: numerem 9 oznaczony kościół, a numerem 10 stara i nowa szkoła ewangelicka Historia placu jest w praktyce historią Bielskiego Syjonu – bielskiej dzielnicy ewangelickiej. Jej początki są związane przez cesarza Józefa II w dniu 13 października 1781 patentu tolerancyjnego, na mocy którego m.in. przyznano luteranom swobodę praktykowania religii i umożliwiono budowę świątyń w miejscach, gdzie mieszkało co najmniej sto rodzin takiego wyznania. 19 marca 1782 odbyło się pierwsze nabożeństwo, podczas którego superintendent morawsko-śląsko-galicyjski Jan Traugott Bartelmus użył określenia „bielski Syjon”, które na stałe przylgnęło potem jako określenie części miasta położonej dokładnie na pograniczu Dolnego i Górnego Przedmieścia, w której skupiły się budynki związane z działalnością gminy. Jako pierwszy powstał w latach 1782–1783 budynek szkoły.