Podział ten nie jest precyzyjny, gdyż charakter porażenia jest zależny od wchłoniętej dawki środka trującego (np. iperyty przy wyższych stężeniach mogą spowodować zgon, a niskie stężenia sarinu lub cyjanowodoru jedynie okresowe obezwładnienie siły żywej).
Ze względu na czas wystąpienia objawów porażenia wyróżnia się BST: szybko działające – skutek działania jest natychmiastowy lub występuje najpóźniej po kilku minutach (sarin, VX, cyjanowodór, luizyt, drażniące BST) wolno działające – objawy występują po okresie utajonego działania (fosgen, iperyty, niektóre psychotoksyczne BST)
Ważną charakterystyką jest też czas działania BST w terenie. W związku z tym wyróżnia się BST: nietrwałe (krótko działające) – utrzymują się w terenie od kilku do kilkudziesięciu minut (fosgen, cyjanowodór, sarin w warunkach letnich) trwałe (długo działające) – zachowują działanie od kilku godzin do kilku tygodni (soman, VX, iperyty) Czas toksycznego działania zależy od warunków atmosferycznych.