Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1 kompanii V batalionu 5 pułku piechoty. 21 maja 1915 został ranny w lewą rękę w bitwie pod Konarami. 2 lipca 1915 c. k. Komenda Legionów Polskich mianowała go chorążym w piechocie z odznakami XII rangi (starszeństwo z 15 czerwca 1915). W tym samym czasie był mianowany podporucznikiem w I Brygadzie Legionów Polskich. Latem tego roku został przeniesiony do 6 pułku piechoty, w którym do 31 lipca był adiutantem baonu, a następnie komendantem plutonu w 5. kompanii II baonu. 26 października 1915 w czasie walk na Wołyniu został ranny. 14 listopada leczył się w szpitalu w Bistrai. Wiosną 1917 pełnił służbę w Krajowym Inspektoracie Zaciągu, a jego oddziałem macierzystym był nadal 6 pp. W lipcu tego roku, po kryzysie przysięgowym, wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej.
W lutym 1918 był przydzielony do Szkoły Podchorążych w charakterze instruktora. Następnie był w szkole dowódcą klasy „J” (9 listopada 1918), a później dowódcą klasy 19. (10 września-6 grudnia 1919). W międzyczasie od 9 maja do 16 września 1919 walczył na froncie na stanowisku dowódcy III batalionu Białostockiego Pułku Strzelców. 2 stycznia 1920 rozpoczął naukę w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie.