Józef Borcz ps. „Krótki“ (ur. 5 września 1921 w Woli Małej, zm. 16 marca 2013 w Żołyni) – polski działacz społeczny, żołnierz ZWZ i Armii Krajowej, porucznik Wojska Polskiego.
Życiorys W lutym 1940 roku zaprzysiężony do Związku Walki Zbrojnej, ukończył konspiracyjną Szkołę Podchorążych Piechoty. Służył w Placówce nr 3 (Czarna) w Obwodzie Łańcut Armii Krajowej jako podoficer broni i zastępca dowódcy drużyny. Brał udział w wielu akcjach dywersyjnych na terenie obwodu, zajmował się również zdobywaniem broni i wyposażenia wojskowego z niemieckich transportów kolejowych oraz szkoleniami z zakresu obsługi broni palnej.
Podczas akcji „Burza” był żołnierzem 39 Pułku Piechoty AK. W listopadzie 1944 roku otrzymał Krzyż Walecznych i został awansowany na stopień podporucznika. Po rozwiązaniu Armii Krajowej został członkiem Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. W lipcu 1945 roku został aresztowany, 21 grudnia tego samego roku został zwolniony na mocy amnestii. Ponownie zatrzymany 29 listopada 1949 roku, w lutym 1950 skazany na 4 lata więzienia. Więziony był w Rzeszowie, Przemyślu, Jaworznie, Nowym Wiśniczu, zwolniono go w 1953.
Po zwolnieniu zaczął pracę jako elektryk, a następnie jako tłumacz w Łańcuckiej Fabryce Śrub.