dosł. „Zjednoczona Kompania Wschodnioindyjska”), która została utworzona w oparciu o uchwałę Stanów Generalnych Republiki Siedmiu Zjednoczonych Prowincji Niderlandzkich w 1602 roku.

Holendrzy handlowali takimi towarami, jak: przyprawy, tkaniny, porcelana i jedwab. Kiedy doszło do powstania na półwyspie Shimabara w 1637 roku, w którym japońscy chrześcijanie rozpoczęli bunt przeciwko siogunatowi Tokugawa, zostało ono stłumione częściowo z pomocą Holendrów. W rezultacie wszyscy przedstawiciele narodów chrześcijańskich, którzy udzielili pomocy buntownikom, zostali wypędzeni, co spowodowało, że Holendrzy byli w okresie zamknięcia się Japonii (sakoku) na 216 lat (1641–1857) jedynym partnerem handlowym z Zachodu, prowadząc interesy poprzez, przeniesioną z Hirado, faktorię na sztucznej wyspie Dejima (Deshima) w zatoce Nagasaki. Były to drzwi, przez które do Japonii docierała zachodnia wiedza z zakresu: medycyny, astronomii, matematyki, botaniki, fizyki, chemii, geografii, wojskowości (rangaku → nauka holenderska) oraz towary i uzbrojenie. Jednocześnie Holendrzy osiągali ogromne zyski sprzedając japońskie produkty i wiedzę na Zachód.