Zespół PFAPA (od ang. Periodic fever, aphthous stomatitis, pharyngitis and adenitis - nawrotowa gorączka, aftowe zapalenie jamy ustnej, gardła i szyjnych węzłów chłonnych) – zespół chorobowy zaliczany do chorób autozapalnych. Początek choroby u małych dzieci, u których, w odstępach około 3-5 tygodni, występuje okresowo wysoka gorączka i często z aftopodobnymi owrzodzeniami jamy ustnej, zapaleniem gardła i powiększeniem szyjnych węzłów chłonnych. Zespół został po raz pierwszy opisany w 1987 roku, a nazwany dwa lata później.
Objawy Objawy zespołu PFAPA występują po raz pierwszy zwykle przed 5. rokiem życia.
Do głównych objawów zespołu PFAPA są: okresowa wysoka gorączka występująca regularnych odstępach co kilka tygodni (zwykle 3 do 5) i trwająca 3-7 dni afty błony śluzowej jamy ustnej zapalenie gardła (często z białym nalotem na migdałkach podniebiennych) i zapalenie/powiększenie szyjnych węzłów chłonnych
Oprócz typowych objawów mogą współwystępować bóle stawów, wysypka,bóle brzucha, bóle głowy, wymioty lub biegunka.
W okresach pomiędzy rzutami choroby, dzieci nie mają żadnych objawów chorobowych.
Etiopatogeneza Przyczyna zespołu PFAPA jest nieznana, ale włączany on jest do klasyfikacji innych zespołów gorączki nawrotnej (chorób autozapalnych).