Z czasem zajęli pracę na roli, choć było to trudne, bo nie znali się na jej na uprawie ziemi, gdyż w Beskidach dominowała gospodarka leśna i pasterska. Część osadników zajęła się rzemiosłem (stolarze, murarze, kołodzieje, producenci wody sodowej), część pracowała w przemyśle. Migracje trwały do okresu międzywojennego. W latach 1930–1956 istniało kółko rolnicze prowadzone przez Toutów. W połowie lat 70. XX w. w Serbii notowano rodziny o nazwiskach: Bujak, Czeszlar, Kamneniar, Kantor, Kendziuk, Krak, Pilch, Poliak, Poliaczek, Raszka, Samec, Tychy, Urbanek, Szalbot i Szturc. Wówczas w 85 polskich domach mieszkało 298 osób.
Węgrzy nazwali polskich osadników Toutami (od węg. Tōth używanego wobec migrantów ze Słowacji). Sami migranci określali się jako Tołcio lub Tołtowie. Określenie to funkcjonuje do dziś wśród starszego pokolenia, choć było używane jako pejoratywne i określało osoby słabiej wykształcone od autochtonów w Banacie. Toutowie nie czuli się ani Serbami, ani Węgrami, ani Słowakami. Kontakty z wiślanami utrzymywali do lat 80. i 90. XX w. Już drugie pokolenie migrantów z powodu zmiany granic państwowych i powstania nowych państw miało utrudniony kontakt z ziemią przodków. Uznało Ostojićevo za swoją ojczyznę.