Opisał członków społeczności ewangelickiej jako pobożnych, moralnych, łagodnych, oszczędnych, pracowitych, chętnie edukujących dzieci, wspierających cele dobroczynne oraz abstynentów alkoholowych. Zreferował działalność pastorów, dozorców kościelnych i nauczycieli w Potisským Sv. Mikulášu. To podstawowe źródło wiedzy o społeczności wiślańskiej w pierwszych latach jej istnienia w Serbii.
Ivan Jurković w książce Govor Poljaka u Ostojićevu (1969) skupił się na mowie Toutów. Przeprowadził wywiady z członkami społeczności wiślańskiej, przeanalizował cechy fonetyczne, fleksyjne oraz składnię ich mowy, zaliczając ją do gwary śląskiej. W analizie uwzględnił zapożyczenia z języka serbskiego, słowackiego i węgierskiego obecne w mowie Toutów.
Kulturą ludową oraz językiem społeczności wiślańskiej w Ostojićevie interesował się Dušan Drljač, profesor Instytutu Etnograficznego Serbskiej Akademii Nauk i Umiejętności. Od lat 60. XX w. prowadził badania naukowe wśród Toutów. Opisał obrzędowość rodzinną, zaprezentował zebrane w czasie badań terenowych pieśni. W 1985 wydał monografię podejmująca temat kolonizacji i życia Polaków w krajach byłej Jugosławii (Колонизација и живот Пољака у Југословенскиx земљама од краja XIX до половине XX века). Opisał migrację Toutów z Wisły oraz ich życie codzienne w Serbii.