Objawy Pierwszym objawem choroby jest zapadnięcie się i nekroza kory drzewa w miejscu wniknięcia patogenu. Później kora wykrusza się i powstaje rak otwarty. Roślina broniąc się wytwarza na jej brzegach kalus próbując zabliźnić ranę. Czasami się to udaje, częściej jednak kallus zamiera i częściowo się wykrusza, zaś brzeg rany przesuwa się dalej na jej zewnątrz. Rana powiększa się a jej brzegi znowu nabrzmiewają od kallusu. Po wielu latach powstaje w ten sposób rana otwarta z koncentrycznymi strefami resztek po pierścieniach kallusu. Na cieńszych pędach zazwyczaj z jednej strony powstaje podłużna rana otwarta, z drugiej strony natomiast wrzecionowate zgrubienie.
Na martwej korze i na powierzchni rany grzyb tworzy drobne, kremowobiałe grudki. Są to perytecja, w których powstają jego zarodniki.
Epidemiologia Choroba rozprzestrzenia się zarówno przez konidia, jak i askospory. Infekuje drzewa głównie przez rany. Zarodniki przenosi wiatr i woda. Rozprzestrzenianiu się choroby sprzyjają warunki osłabiające drzewa: uszkodzenia mrozowe, susze, okaleczenia drzew i inne czynniki osłabiające drzewa. Wydzielane przez grzybnię patogenów mykotoksyny zabijają przylegające do niej partie kory i miazgi drzewa, zaś dalsze pobudzają do bardziej intensywnego wzrostu.