Jednak koszt porzucenia około trzydziestu czterech baz i budowy nowych w proponowanych rejonach korpusu został uznany za nierealny i ten aspekt planu musiał zostać zmodyfikowany..
Na mocy kompromisu przyjętego w 1905 roku cztery istniejące dowództwa zostały zredukowane do trzech i razem z Dowództwem Armii podzielono je na dziesięć stałych dywizji i cztery niezależne brygady: Dowództwo Północne składało się z 1 Dywizji Peszawarskiej, 2 Dywizji Rawalpindi, 3 Dywizji Lahore, Brygady Kohat, Brygady Bannu i Brygady Derajat; Dowództwo Zachodnie składało się z 4 Dywizji Kweta, 5 Dywizji Mhow, 6 Dywizji Poona oraz Brygady Adeńskiej, zlokalizowanej w Adenie na półwyspie Arabskim; Dowództwo Wschodnie składało się z 7 Dywizji Meerut i 8 Dywizji Lucknow.
Dowództwo Armii zachowało 9 Dywizję Secunderabad i Dywizję Birmańską pod swoją bezpośrednią kontrolą. Ponumerowane dywizje zostały tak zorganizowane, aby podczas mobilizacji można było rozmieścić kompletną dywizję piechoty, brygadę kawalerii i pewną liczbę żołnierzy wewnątrz kraju dla utrzymania bezpieczeństwa wewnętrznego lub obrony pobliskiej granicy. Utworzono stałe dowództwa dywizji z etatami oficerów sztabowych pod dowództwem generała majora.