Juozapas (Juozas) Montvila (ur. 2 stycznia 1885 w Gudinė koło Mariampola, zm. 15 kwietnia 1912 na Atlantyku) – litewski duchowny rzymskokatolicki oraz działacz narodowy z Suwalszczyzny. Znany przede wszystkim w kontekście swojej postawy w trakcie katastrofy brytyjskiego transatlantyku RMS „Titanic”, w trakcie której ustąpił swoje miejsce w szalupie innym osobom.
Życiorys Urodził się w 1885 w Gudinė pod Mariampolem, jako syn rolników Kazimierasa i Magdaleny, z domu Karalevičiūtė. W 1887 rodzina przeprowadziła się do wioski Nendriniškiai, gdzie na świat przyszło rodzeństwo Juozapasa: Petras, Kazimieras, Pijus, Andrius, Emilija, Elžbieta i Izabelė. Później rodzina przeprowadziła się do Mariampola, gdzie Juozapas Montvila ukończył gimnazjum. Przez cztery lata kształcił się w Seminarium Duchownym w Sejnach, zaś 22 marca 1908 roku przyjął święcenia kapłańskie w Warszawie. Po święceniach objął funkcję wikariusza w parafii w Lipsku koło Augustowa. Mimo zakazu władz carskich w tajemnicy posługiwał unitom i za ochrzczenie dziecka oraz wysłuchanie spowiedzi została skierowana przeciwko niemu sprawa karna (groziło mu pozbawienie funkcji duchownych i święceń). W związku z postępowaniem sądowym, ks. Montvila został przeniesiony przez kurię diecezjalną sejneńską do Lubowa, gdzie objął funkcję wikariusza.