Tetracentron chiński (Tetracentron sinense Oliv.) – gatunek z monotypowego rodzaju tetracentron z rodziny trochodendronowatych. Występuje w południowych Chinach oraz we wschodnim Nepalu, w Bhutanie, w północno-wschodnich krańcach Indii, w północnej Mjanmie i północnym Wietnamie. Jest to drzewo rosnące w lasach, zwykle wilgotnych, często w dolinach strumieni, często także na skrajach lasów, zwykle zimozielonych, liściastych i mieszanych. Spotykany jest na rzędnych od 1100 m do 3500 m n.p.m. Kwiaty zapylane są przez wiatr. Drzewa te nie mają naczyń w drewnie wtórnym, a komórki ich cewek osiągają 4,5 cm długości.
Drzewo jest bardzo dekoracyjne z powodu wznoszących się konarów i gałęzi, żółtozielonych, zwisających kwiatostanów i liści przebarwiających się jesienią na jaskrawy, czerwony kolor. Młode liście są jednak wrażliwe na późne przymrozki.
Morfologia thumb|left|Pokrój drzewa thumb|Liście Pokrój Drzewa osiągające do 40 m wysokości, z pniem o średnicy do 1,5 m. Konary i gałęzie wznoszące się ku górze i łukowato przewisające. Występują krótkopędy. Pędy są nagie, szarobrązowe, zakończone okazałym, do 1 cm długości, zaostrzonym pąkiem.