najważniejszym jego elementem stał się dla niej kolor, którym operowała z dużym wyczuciem.

W 1942 roku, gdy pracowała nad ilustracjami do Fausta Goethego, została zaaresztowana i wywieziona do obozu koncentracyjnego Stara Gradiška, po czym – dzięki znajomości niemieckiego – do 1943 roku pracowała w obozach pracy na terenie Austrii i Niemiec. Następnie ukrywała się w Belgradzie do końca wojny, a po nastaniu pokoju została tam pierwszą malarką, która zareagowała na odezwę państwowej komisji do spraw zbrodni wojennej. W swoich pracach dała świadectwo okrucieństwa ustaszy wyrządzonego więźniom obozów w Jasenovacu i Gradišce. W tym czasie stworzyła przejmujący cykl składający się z dziesięciu rysunków przedstawiających ciała unoszące się na Sawie. Po powrocie do Sarajewa pod koniec 1945 roku przez krótki czas malowała realistyczne obrazy, których tematem były kobiety przy pracy. W 1959 roku w jej malarstwie rozpoczął się „biały okres”. W latach 60. zaczęła tworzyć bardziej intymne prace i martwe natury, przedmiotem jej prac nie były jedynie obiekty, ale i emocje, które w niej wywoływały. Pozostawiła po sobie około 300 obrazów i ponad 100 rysunków.