Z obu wzniesień rozciągał się widok na płynącą w dolinie Mleczkę, rozległe łąki i pola, a także na rysujące się w oddali faliste wzgórza Pogórza Przemysko-Dynowskiego.
Na początku 1819 hrabina Morska wydała przyjęcie w pałacu, o którym wzmiankuje pamiętnikarz Franciszek Ksawery Prek w swoim pamiętniku pod datą 4 lutego i zamieszcza obok opisu balu, także opis apartamentu na pierwszym piętrze. Przez ponad 100 lat – do 1944 – Zarzecze było domem rodzinnym, pełniąc równocześnie rolę ośrodka życia towarzyskiego, kulturalnego i gospodarczego, silnie promieniującego na okolicę.
Po śmierci Magdaleny Morskiej w 1847 roku, majątek przeszedł na własność jej brata Józefa Kalasantego Dzieduszyckiego, a następnie jego syna, hrabiego Włodzimierza Dzieduszyckiego (1885–1971).
Zarówno po powstaniu listopadowym, jak i podczas II wojny światowej, pałac dawał schronienie, najpierw powstańcom i emigrantom, a następnie żołnierzom AK oraz licznym przesiedleńcom i uciekinierom. W 1942 znalazł tu również schronienie, ukrywający się pod pseudonimem „siostra Cecylia”, ks. Stefan Wyszyński.