Namulisko w początkowych partiach za głównym otworem składa się z niewielkiej ilości próchnicy zmieszanej z wapiennym gruzem i przykryte liśćmi. Jego niewielka miąższość to skutek prowadzonych badań archeologicznych, podczas których namulisko zostało wybrane. Szata naciekowa skąpa, złożona z nacieków grzybkowych i mleka wapiennego. Jaskinia jest oświetlona światłem słonecznym tylko przy otworach, w głębi jest ciemna i wilgotna. Na oświetlonych ścianach rozwijają się glony, porosty, mchy, paproć zanokcica skalna, a na spągu i skalnych półkach rośliny wyższe. Obserwowano liczne bezkręgowce (chrząszcze, ćmy, muchówki), dwa gatunki pareczników i 17 gatunków pajęczaków. Stwierdzono też 5 gatunków nietoperzy.

Badania archeologiczne Jaskinia znana była od dawna. Pierwsze badania archeologiczne przeprowadził w niej w 1874 Jan Zawisza, ówczesny właściciel Ojcowa. Znalazł szczątki zwierząt, pozostałości ognisk i resztki ceramiki z neolitu. W latach 1895–1898 jaskinię badał Stanisław Jan Czarnowski, koncentrując się głównie na nawarstwieniach holoceńskich. Stwierdził obecność 12 palenisk, w których znalazł liczne artefakty;