13 listopada 1918 roku powołano w jego mieszkaniu Radę Robotniczą i Żołnierską, której został przewodniczącym, mimo że nie był nigdy w wojsku z wyjątkiem służby w krotoszyńskich Ersatz-Bataillons od listopada 1916 roku do lutego 1917 roku. W listopadzie 1918 roku z ramienia swarzędzkiej Rady wybrano go delegatem do Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu, natomiast w grudniu 1918 roku powołano w go na przewodniczącego Swarzędzkiej Straży Ludowej i Rady Ludowej. W lutym 1919 roku został oprócz tego komisarzem obwodowym. Przejął władzę w Swarzędzu z rąk ostatniego niemieckiego burmistrza tego miasta, Brunona Glabischa.
Był burmistrzem Swarzędza przez dziesięć lat, nieprzerwanie od 1929 do wybuchu II wojny światowej w 1939 roku oraz wcześniej (w 1919 roku). W latach 1920–1929 był przewodniczącym Rady Miejskiej oraz radnym swarzędzkim. Za jego kadencji miasto zwiększyło zarówno swój obszar, jak i zabudowę, zostało zelektryfikowane i częściowo zgazyfikowane. Wspierał rozwój rzemiosła, w tym silnego w mieście meblarstwa (za jego kadencji wybudowano m.in. Salon Meblowy Stolarzy Swarzędzkich). Podczas wielkiego kryzysu uruchomił darmową jadłodajnię dla bezrobotnych, a także wprowadził roboty publiczne. Od roku 1931 do 1934 był honorowym członkiem, a potem honorowym prezesem Straży Pożarnej w Swarzędzu.