Na początku XX wieku kopalnia dysponowała dziesięcioma szybami (poziom wydobywczy na głównym polu znajdował się na głębokości 220 m), główny szyb Concordia pogłębiono do głębokości 575 m, zbudowano nowe wieże szybowe z maszynami wyciągowymi, powstała elektrownia zakładowa, rozbudowano sortownię, wydrążono szyby wentylacyjne. W 1913 roku zatrudnienie wyniosło około 3200 osób przy wydobyciu rocznym w okolicy 1 mln t węgla. Około 1916 roku obszar górniczy kopalni Concordia wynosił około 10 km², jednak około 1916 roku obszar górniczy kopalni Concordia wynosił około 10 km², jednak w latach 20. XX wieku dostępne zasoby węgla zaczęły się wyczerpywać, dlatego rozpoczęto zagospodarowanie pola Belfort (nadane w 1916 roku) – wydrążono w tym celu dwa czterokilometrowe przekopy do szybu Maciej (West-Schacht, ostatni szyb kopalni, ukończony w 1922 roku) w Maciejowie. Inwestycja niestety nie pozwoliła na udostępnienie wydajnych pokładów węgla, a jedynie trzy cienkie i zaburzone tektonicznie pokłady Andreas.