Wypad III batalionu na Petryków Kolejnym zorganizowanym większymi siłami wypadem było działanie na Petryków III batalionu 34 pułku piechoty. W tym czasie załogę Petrykowa stanowiło około 500 czerwonoarmistów z dwoma działami, a w porcie stały dwie kanonierki „Traktomirow” i „Burzyn” oraz uzbrojony statek transportowy „Struja” („Strumień”).
Nocą z 16 na 17 września III/34 pp por. Kazimierza Galińskiego, wspierany przez dwie łodzie motorowe Flotylli Pińskiej pod dowództwem por. mar. Jana Giedroycia i ppor. mar. Karola Taubego, wyruszył do działań. Poranne natarcie polskich piechurów i atak dwóch polskich łodzi całkowicie zaskoczyły Sowietów. Załogi sowieckich kanonierek, zajęte prowadzeniem ognia do piechoty polskiej, zauważyły wyłaniające się z mgły polskie łodzie dopiero w odległości kilkudziesięciu metrów. Ogień polskich działek nie mógł co prawda przebić pancerzy jednostek sowieckich, ale zaskoczenie było tak wielkie, że przeciwnik nie przyjął walki, podniósł kotwicę i ratował się ucieczką. Część czerwonoarmistów skierowała się do portu, licząc na ewakuację. Wtedy na port uderzyła polska piechota i opanowała go, a żołnierze kompanii por. Spławy-Neumana weszli na pokład stojącej przy nabrzeżu „Strui”.