Po powodziach równiny przybrzeżne stają się „praktycznie nieprzekraczalnymi grzęzawiskami kleistego mułu”, a grunt czasowo nie nadaje się pod zabudowę. Zatoka jest ograniczona od północy i południa przez pasmo górskie Stirling, którego niektóre szczyty wznoszą się na wysokość 910–1520 metrów i są pokryte trawą kunai oraz gęstymi zaroślami. Główny obszar twardego gruntu, nadającego się pod budowę i zagospodarowanie, znajduje się bezpośrednio w głębi zatoki. W 1942 roku obszar ten był zajęty przez plantacje olejowca, kokosów i kakaowców, a także szereg pirsów i wiosek, połączonych tym, co mjr Sydney Elliott-Smith z Australian New Guinea Administrative Unit (ANGAU) opisał jako „skromny system «dróg»”, który w rzeczywistości był jedynie drogą gruntową o szerokości 10–12 metrów. Obszar był słabo zaludniony, chociaż wzdłuż powyższej trasy leżało kilka niewielkich wiosek. Najdalej na wschód znajdowała się Ahioma i razem z Gili Gili na zachodzie graniczyła z wioskami Lilihoa, Waga Waga, Goroni, KB Mission, Rabi i Kilarbo.