Wszelkie siły japońskie zbliżające się do Port Moresby drogą morską musiałyby przepłynąć obok tych baz, co umożliwiłoby ich wcześniejsze wykrycie i zaatakowanie; ale baza na wschodzie miała też inne zalety. Bombowce lecące na misje do Rabaulu i innych baz japońskich na północ od tego miejsca nie musiałyby wtedy przelatywać nad pasmem Gór Owena Stanleya, narażając się na kaprysy pogody oraz zawirowania powietrza nad górami. Z tego powodu pożądane było lądowisko odpowiednie dla ciężkich bombowców, na które mogły się przenieść maszyny z Port Moresby i baz w północnej Australii.
Naczelny Dowódca Alianckich Sił Lądowych, gen. Thomas Blamey, 24 maja wybrał jednostki, które miały wejść w skład garnizonu „Boston”. Żołnierze zostali poinformowani, że ich misją jest jedynie obrona przed japońską inwazją, a w przypadku ataku przeważających sił zniszczą wszystko, co ma jakąkolwiek wartość, i wycofają się. Projekt „Boston” nie powiódł się, ponieważ rekonesans wybranego obszaru zakończył się niekorzystnym raportem, a Elliott-Smith zasugerował Zatokę Milne’a jako bardziej odpowiednie miejsce na lotnisko. Grupa dwunastu Amerykanów i Australijczyków wyruszyła 8 czerwca na eksplorację tej zatoki w łodzi latającej Catalina. Byli pod wrażeniem płaskich terenów, dróg i pirsów, które ułatwiłyby budowę bazy lotniczej.