Chociaż kanały w Zatoce Milne’a umożliwiały statkom o dużym zanurzeniu zbliżanie się na odległość 12 metrów od brzegu, musiały one być rozładowywane poprzez pontony, a zapasy ręcznie przenoszone na pojazdy, co było pracochłonnym procesem.

Pierwsze trzy Kittyhawki z 76 Dywizjonu RAAF wylądowały na lotnisku 22 lipca, a dodatkowe samoloty z 76 i 75 Dywizjonu RAAF przybyły 25 lipca. Baza była pierwotnie planowana tylko dla jednego dywizjonu myśliwskiego, lądowanie było możliwe tylko na wyłożonej matą utwardzającą części pasa startowego o powierzchni 5000 na 80 stóp (1524 na 24 metry), na której i tak często gromadziła się woda. Lądujące samoloty rozchlapywały wodę, wpadały w poślizg, czasami tak silny, że zjeżdżały z pasa startowego i grzęzły w błocie; do odkopywania i holowania ich na stosunkowo suchy grunt angażowano, oprócz personelu naziemnego, każdego, kto był w stanie pomóc.

thumb|left|Kittyhawk ląduje na pierwszym pasie startowym, strzeżony przez 40-milimetrowe działo przeciwlotnicze Bofors z 2/9. lekkiej baterii przeciwlotniczej Gdy już działało lotnisko nr 1, rozpoczęto prace przy dwóch kolejnych lotniskach.