Kościół i klasztor bernardynów W 1704 roku kapituła prowincji bernardynów w Wielkim Księstwie Litewskim zaakceptowała finansową fundację kasztelana witebskiego Marcjana Michała Ogińskiego i jego żony, którą była Teresa Brzostowska. Małżonkowie oświadczyli, że zbudują drewniany klasztor i drewniany kościół pod wezwaniem Św. Antoniego, który miał też pełnić funkcję kościoła parafialnego. Utrzymanie klasztoru miało być od 1710 roku sfinansowane z procentu od 150 tysięcy złotych polskich zapisanego na dobrach majątkowych Mikulin. Drewniany kościół spłonął w 1804 lub 1805 roku. Po pożarze msze katolickie przeniesiono do refektarza zbudowanego niewiele wcześniej murowanego klasztoru bernardynów. Murowany kościół ukończono budować w roku 1829 i miał on kształt prostokąta, nie miał wieży, posiadał trzy nawy, a na fasadzie od strony wschodniej miał czterokolumnowy portyk toskański. Pomiar kościoła i plan wykonano w 1833 roku. Władze rosyjskie odebrały kościół miejscowym katolikom i w 1839 roku przekazały budynek na cerkiew pod wezwaniem Trójcy Świętej. W 2 połowie XIX wieku kościół przebudowano, zmieniając jego orientację, dodano od strony zachodniej wieżę-dzwonnicę i przedsionek, na dachu umieszczono kopuły.