Sobór z wolno stojącą dzwonnicą wznoszony był w stylu typowym dla epoki, bliskim moskiewskiej architekturze sakralnej, będąc budowlą zarówno sakralną, jak i obronną, miejscem ostatniej obrony w razie opanowania przez przeciwników całego wzgórza. Budowla była zwieńczona piatigławiem (większą centralną kopułą i czterema mniejszymi w narożnikach). W XVII w. obiekt powiększono o dwa ołtarze boczne Świętych Piotra i Pawła i św. Mikołaja. W XVIII w. natomiast w sąsiedztwie budynku wzniesiono 26-metrową dzwonnicę.
W 1816 r. pożar zniszczył obydwa ołtarze boczne, których już nie odbudowano. Dwadzieścia pięć lat później obiekt stracił status soboru, gdyż w Ufie wzniesiona została nowa cerkiew katedralna pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego. Wtedy też zmieniono wezwanie budynku.
Cerkiew pozostawała czynna do 1930 r., gdy miejscowe władze radzieckie zdecydowały o jej zaadaptowaniu na kino, a następnie na magazyn. W 1940 r. Rada Komisarzy Ludowych Baszkirskiej Autonomicznej SRR nadała świątyni status zabytku. Mimo to w 1956 r. cerkiew została wysadzona w powietrze, a znajdujące się przy niej nagrobki znaczących obywateli miasta – zniszczone.