W 1936 roku Ustianowej ukończył unifikacyjny kurs instruktorów szybowcowych, co pozwoliło mu na pracę w Wojskowym Obozie Szybowcowym w okresie letnim i w 1937 roku. Właśnie tam, w 1937 roku, spełnił warunki do uzyskania Srebrnej Odznaki Szybowcowej. Również jesienią 1937 r. wziął udział w oblatywaniu terenów szybowcowych w Brasławiu. W 1938 roku prowadził szkolenie szybowcowe dla studentów Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.
1 stycznia 1939 roku rozpoczął pracę w referacie szybowcowym Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. W okresie II wojny światowej mieszkał w Warszawie, a następnie w Łańcucie. Po zakończeniu działań wojennych pracował w Państwowym Gimnazjum i Liceum w Łańcucie. W listopadzie 1945 roku wystąpił z referatem poświęconym zasadom szkolenia szybowcowego na w Ogólnopolskiej Konferencji Szybowcowej w Jeżowie Sudeckim.