Należała do głównych przedstawicieli neokonstruktywizmu na Słowacji oraz do grona najważniejszych artystów tworzących na Słowacji w latach 60. XX wieku. Choć z początku jej malarstwo nawiązywało do kubizmu w duchu twórczości Fernanda Légera, wkrótce zaczęła eksperymentować w nurcie abstrakcji geometrycznej. Jej malarstwo charakteryzowało się wyczuciem rytmu i użyciem żywego koloru w geometrycznych kompozycjach. Te cechy, wraz z prostymi, powtarzającymi się wzorami geometrycznymi jej prac, świadczą o inspiracji ludowym ornamentem. W 1959 roku, wraz z Tamarą Klimovą, Vierą Kraicovą i Oľgą Bartošíkovą, współzałożyła grupę artystyczną Skupina 4, której droga twórcza prowadziła od malarstwa realistycznego do twórczości niefiguratywnej na granicy abstrakcji. W połowie lat 60. zaczęła tworzyć włókninę artystyczną w technice art protis i tradycyjnie tkane tapiserie, wzbogacając to medium o elementy języka sztuki geometrycznej. W latach 1967–1970 należała do grupy artystycznej Klub konkretistov, którą współzałożyła na Słowacji. Wraz z grupą wystawiała w kraju i za granicą, m.in. w Stuttgarcie, Florencji, Wenecji, Amsterdamie, czy Wiedniu.