Walki pod Borowicą Małą W maju 1919 Polacy pobili Ukraińców i zajęli Galicję Wschodnią, a w obszarze między oddziałami polskimi a sowieckimi, skoncentrowanymi w rejonie Równego, Zdołbunowa i Jampola, działały ukraińskie oddziały partyzanckie. W pierwszych dniach sierpnia grupa generała Antoniego Listowskiego rozpoczęła ofensywę w celu oparcia frontu o rzekę Horyń. Grupa gen. Franciszka Krajowskiego, w składzie 10 pułk piechoty, III batalion 14 pułku piechoty, dwie baterie 4 pułku artylerii polowej i bateria 4 pułku artylerii ciężkiej, otrzymała rozkaz opanowania węzłów kolejowych Równe i Zdołbunów oraz obsadzenia linii Horynia.
8 sierpnia Grupa wyruszyła do działań. Następnego dnia zatrzymała się na linii Szpikłosy - Tartackoj - Jełowice i - jeszcze bez kontaktu z Sowietami - przystąpiła do rozbrajania Ukraińców oraz porządkowania administracji terenowej. 12 sierpnia kontynuowano działania bojowe. Grupa maszerowała na Ostróg w dwóch kolumnach: pierwsza przez Rachmanowo – Szumsk, a druga przez Stożek – Andruszówkę. Odpoczynek nocny zorganizowano w rejonach Andruszówka – Izernia oraz Szumsk – Bachmanów. Wrogo nastawiona do bolszewików ludność dostarczyła Polakom dokładnych informacji o rozlokowaniu oddziałów sowieckich. Wynikało z nich, że Sowieci obsadzali linię Borowica Mała – Lachów – Kuniów.