Tam miałby sprowadzić oddziały Seabees i zbudować własne lotnisko.
Pierwszej nocy osłonowej jednostce morskiej udało się osłonić lądowanie (bitwa w Zatoce Cesarzowej Augusty), ale adm. Mineichi Koga odpowiedział szybko. W ciągu kilku dni lokalne siły japońskie zostały wzmocnione posiłkami z Truk. Japończycy przez ostatni rok oszczędzali swoje siły morskie, ale w obliczu bezpośredniego zagrożenia dla Rabaulu przeznaczyli teraz znaczne środki w nadziei na zmiażdżenie alianckich sił desantowanych i ich wsparcia morskiego. Flota japońska zatankowała w Rabaulu w ramach przygotowań do nadchodzącej bitwy.
Halsey nie miał porównywalnych sił nawodnych, aby stawić czoła temu nowemu wyzwaniu. Jego główne siły nawodne, dwa pancerniki i kilka krążowników, zostały przeniesione na środkowy Pacyfik, aby wesprzeć nadchodzącą inwazję na Tarawę. Jedynymi dostępnymi siłami w rejonie Rabaulu były grupy lotnicze z lotniskowców „Saratoga” i „Princeton”. Zostałyby one uznane za potężną siłę do bitwy na morzu, ale nie do ataku na Rabaul, który był silnie ufortyfikowanym portem z pięcioma lotniskami i licznymi bateriami przeciwlotniczymi. Lotnicy marynarki wojennej nazwali go „gniazdem szerszeni”. Z wyjątkiem niespodziewanego ataku na Pearl Harbor, nigdy wcześniej żaden lotniskowiec nie przeprowadził skutecznego ataku na tak potężny cel lądowy.