Niedługo później członkowie Komitetu wybrali miejsce pod budowę na południowym skraju Polany Chochołowskiej (do tego czasu w Dolinie Chochołowskiej funkcjonowało jedynie niezagospodarowane i nieustannie dewastowane schronisko PTT u wylotu Doliny Starorobociańskiej). W 1928 roku zakupiono od gminy Witów stosowną działkę i uzyskano pozwolenie na budowę. Projekt architektoniczny opracował członek Komitetu Weker we współpracy z Maksymilianem Dudrykiem. Poświęcenie i wmurowanie kamienia węgielnego odbyło się 14 września 1930 r.
Schronisko Klubu w czasie powstania było największym tego typu obiektem położonym w Tatrach Polskich. Z tego też względu jego budowa wymagała energicznych poszukiwań źródeł finansowania. Sama organizacja była stosunkowo niewielka – liczyła w tym czasie ok. 170 członków, jednak do ich grona zaliczała się spora grupa osób stosunkowo zamożnych i wysoko postawionych. Także dzięki temu WKN zdołał pozyskać dotacje od licznych podmiotów trzecich takich jak Zarząd Miasta Stołecznego Warszawy, Bank Polski czy Bank Gospodarstwa Krajowego. Część materiałów budowlanych w naturze przekazały prywatne przedsiębiorstwa.