Glin (w technice: aluminium; Al, ) – pierwiastek chemiczny, metal z bloku p układu okresowego.
Jedynym izotopem stabilnym jest .
Glin jest trzecim najpowszechniej występującym pierwiastkiem w skorupie ziemskiej. Od jego symbolu (oraz symbolu krzemu) wywodzi się dawna nazwa najbardziej zewnętrznej warstwy globu – sial.
Historia Sole i tlenki glinu znane były już w starożytności. Uwodniony, mieszany siarczan tego pierwiastka, ałun, był używany w celach medycznych i w garbarstwie. Minerał ten znany był z z pismem linearnym B (używanym przez kulturę mykeńską), a także tekstów egipskich, babilońskich i asyryjskich.
Próby produkcji glinu sięgają 1760 roku. W 1761 roku Louis-Bernard Guyton de Morveau zaproponował nazwę alumine dla zasady ałunu. Pierwsza udana próba została przeprowadzona dopiero w 1824 roku przez duńskiego fizyka i chemika Hansa Christiana Ørsteda. W reakcji bezwodnego chlorku glinu z amalgamatem potasu uzyskał on bryłę metalu wyglądającą podobnie do cyny. W 1825 roku przedstawił swoje wyniki i zaprezentował próbkę nowego metalu. W 1827 roku niemiecki chemik Friedrich Wöhler powtórzył eksperymenty Ørsteda, ale nie stwierdził obecności glinu. W tym samym roku przeprowadził podobny eksperyment, mieszając bezwodny chlorek glinu z potasem (proces Wöhlera) i uzyskał sproszkowany glin.