Pojawiają się obrazy dzieci z różnych państw, fragmenty kroniki filmowej oraz zdjęcia z albumu rodzinnego, które wraz ze scenami z wędrówki miejskiej tworzą mozaikę. Reżyser realizuje w tym dziele współczesne nurty filmowe, głównie cinéma-vérité. Wbrew intencjom reżysera, reżimowi krytycy wykorzystali film do celów propagandowych, przeciwstawiając go Odwadze na co dzień Evalda Schorma, który uważali za zbyt pesymistyczny. Był to też jego pierwszy obraz nakręcony w studiu filmowym Barrandov, z którym współpracował do 1992 roku.
W 1965 roku wyreżyserował nowelę Romanca, która weszła w skład filmu Perełki na dnie, powstałego z inicjatywy Jireša. Nowela ta opowiada o miłości młodego elektryka do romskiej dziewczyny i otrzymała Grand Prix festiwalu w Oberhausen w 1966 roku, a także została wyróżniona przez krytyków z „Film Society Review”, którzy nazwali ją „uroczą historią miłosną”, a resztę filmu „nudną”. W tym samym roku Jireš został też wykładowcą reżyserii na FAMU.