Młode lata „Wacław”, jak zwykli nazywać go jego młodsi wychowankowie, dzieciństwo spędził w Warszawie w II Rzeczypospolitej, przeżył Powstanie Warszawskie, w czasie którego był ranny od kuli niemieckiego snajpera. Po upadku powstania z matką i rodzeństwem przedostał się do Torunia. Ojciec był starszym sierżantem w sztabie Pierwszego Pułku Lotnictwa na Okęciu. Jego dowódcą był generał Ludomił Rayski. W 1939 r. przez Rumunię, Węgry, Afrykę Północną i Francję dostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie do końca wojny służył w lotnictwie. Po wojnie nie wrócił do kraju.

„Senior”, jak zwykli nazywać go jego starsi wychowankowie, po wojnie wyjechał na Ziemie Odzyskane do miejscowości Świdwin. Pracował jako traktorzysta i tak pomagał rodzinie. Tu też zaczęła się jego przygoda i fascynacja szeroko pojętą turystyką i krajoznawstwem. W 1950 roku w Trzebiatowie założył drużynę harcerską, młodym ludziom starał się przekazać swoją fascynację przyrodą, a jednocześnie rozwijać w nich zainteresowania pięknem Pomorza Zachodniego.