Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu, a następnie szefa wydziału studiów. 17 grudnia 1931 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 50. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od czerwca 1934 do lutego 1936 był redaktorem Przeglądu Piechoty. 23 października 1937 został przydzielony do 28 Dywizji Piechoty na stanowisko szefa sztabu. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 65. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Na stanowisku szefa sztabu walczył w kampanii wrześniowej. 8 września około godz. 17.00 gen. bryg. Władysław Bończa-Uzdowski opuścił swoją dywizję i wyjechał do Warszawy zabierając z sobą ppłk. Habinę. Od 16 września do końca obrony Modlina ponownie kierował pracą sztabu 28 DP. 28 września gen. bryg. Wiktor Thommée złożył mu „szczere uznanie”, jako oficerowi „pełnemu energii, samodzielności i taktu”. Po kapitulacji załogi twierdzy dostał się do niemieckiej niewoli, lecz po dwóch dniach zbiegł z obozu przejściowego w Działdowie. Przedostał się do Francji, gdzie został przydzielony do Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej na stanowisko szefa wydziału propagandy.