Jaskinia powstała na pionowej szczelinie w skalistych wapieniach późnojurajskich. Jest pochodzenia krasowego i powstała we freatycznej i wadycznej. Świadczą o tym kotły wirowe na jej stropie i ścianach oraz rynna boczna i rynna denna. Są nacieki w postaci żeber naciekowych pokrytych skonsolidowanym mlekiem wapiennym. Na całej długości jej dno pokrywa namulisko jaskiniowe. Jest suche, pylaste z gruzem wapiennym i wygląda na nienaruszone.
Jaskinia jest wilgotna, w głębi ciemna. Lepiej oświetlony otwór i jego pobliże porastają glony. Ze zwierząt w głębi jaskini obserwowano pająka sieciarza jaskiniowego i motyle szczerbówka ksieni i paśnik jaskiniowiec.
Historia poznania i dokumentacji Po raz pierwszy jaskinię wymienił S.J. Czarnowski w 1914 r. (zaznaczył ją na mapie). Kazimierz Kowalski w 1946 r. sporządził pierwszy jej plan, a w 1951 r. umieścił ją w spisie jaskiń pod nazwą Schronisko główne w Wielkiej Skale. E. Sanocka-Wołoszynowa w 1981 r. w jaskini znalazła 6 gatunków pająków. Obecny plan jaskini opracował M. Napierała w 1981 r.