Sala główna otoczona była na dwóch piętrach mniejszymi pomieszczeniami, zaś górna część połączona była z tarasem z pięknym widokiem.
Na południu znajduje się półokrągłe zadaszone pomieszczenie podzielone na trzy obszary ściankami działowymi, z których w dwóch nadal zachowały się starożytne czarno-białe mozaiki oraz pozostałości malowideł ściennych prawdopodobnie z późniejszych czasów; trzecią salę od południa zajmują schody prowadzące na dwie górne kondygnacje. Północną część częściowo zajmuje zaś pokój służący jako latryna.
Znaki na używanych cegłach potwierdzają datę budowy na 126 rok n.e. Data ta jest o tyle znacząca, że ukazuje rozwój architektoniczny prywatnych posiadłości cesarskich i zmianę upodobań względem między innymi Domus Augustana czy Domus Aurea.
Wśród innych odkryć należy wskazać kryptoportyk z malowidłami ściennymi, obecnie znajdujący się w podziemiach ambasady Stanów Zjednoczonych na via Friuli. Zachowała się również ściana z niszami wzdłuż via Lucullo oraz na skrzyżowaniu ulic San Nicola da Tolentino oraz Bissolati dwupiętrowa cysterna z okresu renowacji Hadriana.