Historia Schronisko znane było od dawna. Po raz pierwszy opisał go Kazimierz Kowalski w 1951 r. Aktualną dokumentację sporządził Andrzej Górny we wrześniu 2009 r. Plan opracował M. Pruc.
S.W. Alexandrowicz w schronisku prowadził badania archeologiczne, podczas których wybrał jego namulisko. Znalazł w nim szczątki bogatej holoceńskiej fauny ślimaków i kręgowców (płazów, gadów i ssaków), należących łącznie do 30 taksonów, oraz fragmenty ceramiki pochodzącej z XII – XIII wieku. W 1992 r. w opisie wyników tych badań opublikował także opis jaskini, jej przekrój poprzeczny i profile osadów.
Na wzniesieniu Żarnowa znajdują się jeszcze dwa inne schroniska: Schronisko w Łączkach Drugie i Schronisko w Łączkach Trzecie.
Przypisy S.W. Alexandrowicz. Malacofauna from a rock-shelter In Ruskie Skały Tors (Będkowska Valley, Cracow Upland). Kraków: Folia Quaternaria, 1992, 63: 27- 34.
K. Kowalski. Jaskinie Polski, tom. 1. Warszawa: Państwowe Muzeum Archeologiczne, 1951.
Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, .
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie małopolskim