Mikołaj Jan Ordyczyński (ur. 12 grudnia 1891 w Leżajsku, zm. 13 lipca 1975 w Nowej Sarzynie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, magister prawa.
Życiorys Urodził się 12 grudnia 1891 w Leżajsku w rodzinie Leona i Anieli z Jarosiewiczów. Miał dziewięcioro rodzeństwa: Stefana, Władysława (zm. 1945), Antoniego Stanisława (ur. 1894), Cecylię (1896–1992), Waleriana (1902–1903), Stanisława (1904–1984), Wincentego (1907–1991), porucznika piechoty rezerwy Wojska Polskiego, Mariana Józefa ps. „Kuźma”, „Jeż” (1899–1989), członka POW, porucznika artylerii rezerwy Wojska Polskiego, odznaczonego Medalem Niepodległości. i Marylę (ur. 1914). Ukończył Miejskie Gimnazjum Realne w Leżajsku, a następnie studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim. Współzałożyciel Polskiej Drużyny Strzeleckiej w Leżajsku.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Armat Polowych Nr 29, w 1916 przemianowany na Pułk Armat Polowych Nr 2, a dwa lata później na Pułk Artylerii Polowej Nr 2. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na chorążego ze starszeństwem z 1 maja 1915, a później podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy artylerii polowej i górskiej.