Zwolenników pierwszego nazywano arminianami, a drugiego gomarystami.
thumb|Alegoria sporu remonstrantów (po lewej) i gomarystów (po prawej) wg Abraham van der Eyk z 1724 roku|alt=Stojący po prawej stronie kalwiniści zdają się przeważać w sporze – ale uważny widz spostrzeże, że wagę przeważa miecz, symbol świeckiego poparcia.
Dyskusja początkowo czysto teologiczna przekształciła się w polityczną, gdy Arminiusa wsparł Jan van Oldenbarnevelt, a Gomarusa stadhouder Maurycy Orański. Gdy władze kościelne próbowały zdyscyplinować Arminiusa i jego zwolenników, zainterweniowały władze świeckie, nakazując przedstawić sobie poglądy. Arminianie zrobili to w tzw. Pięciu Punktach Remonstrancji – i stąd wzięła się ich nazwa. Pomimo oporu duchowieństwa, Stany hrabstwa Holandii poparły remonstrantów i nakazały obu stronom wzajemny szacunek i zakaz atakowania siebie z ambon. Stosowny edykt O pokoju w Kościele, który de facto chronił remonstranckich pastorów przed ich konserwatywnymi kolegami przygotował Hugo Grocjusz, zwolennik remonstrantów.
Sytuacja uległa zmianie w 1618, kiedy Maurycy Orański obalił przeciwnika i zwołał do Dordrechtu ogólnonarodowy synod.