W latach 1936−1937 przewodniczył Związkowi Zawodowemu Pracowników Komunalnych i Instytucji Użyteczności Publicznej w Kole i z ramienia tego związku był delegatem na V Kongres Związków Zawodowych Pracowników Komunalnych w Warszawie.
W czasie okupacji niemieckiej działał w Komitecie Pomocy Najbiedniejszym Polakom, zawodowo zajmował się wtedy wyrabianiem trepów. W jego warsztacie mieścił się punkt przerzutowy prasy konspiracyjnej.
W styczniu 1945 roku był organizatorem Milicji Obywatelskiej i pierwszych komórek organizacyjnych PPR w Kole. Od 23 stycznia do 4 maja 1945 roku był komendantem Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej w Kole. Po pewnym czasie został oskarżony o „brak kolektywnego podejścia do pracy z aktywem” i aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Następnie wyjechał do Dębna Lubuskiego, gdzie pełnił funkcję kierownika Powiatowego Urzędu Informacji i Propagandy oraz pierwszego sekretarza Komitetu Miejskiego PPR. W 1947 roku w wyniku fałszywych oskarżeń został usunięty z partii, po 1956 roku został zrehabilitowany i został członkiem PZPR. Po powrocie do Koła pracował m.in. w Kopalni Soli w Kłodawie i miejscowym „Społem”.