W latach 1908–1910 przebywał w Norwegii, gdzie zaczął intensywnie malować, tworząc co najmniej 75 obrazów. Choć wyjechał tam z zamiarem spędzenia jedynie kilku letnich miesięcy, brak funduszy na powrót do Paryża zmusił go do pozostania na miejscu. W jego twórczości z tego okresu, na którą składają się głównie opustoszałe pejzaże o odważnej kolorystyce, widać inspirację niemieckim i holenderskim impresjonizmem. Dzięki wystawom w 1910 roku w Tartu i Tallinnie, jego prace natychmiast zdobyły znaczny rozgłos w kraju. Dzięki zdobytym środkom Mägi ponownie wyjechał do Paryża, lecz nie udało mu się zaistnieć na tamtejszym rynku sztuki.
W 1912 roku powrócił do Estonii, gdzie z początku popadł w depresję, a lata niedożywienia odcisnęły piętno na jego stanie fizycznym. By zreperować zdrowie, spędził letnie miesiące 1913 roku w prowincji Sarema, która zainspirowała go do stworzenia cyklu pejzaży pełnego światła i koloru. Zaczął uczyć rysunku, a jego malarstwo nabrało cech fowizmu. Wraz z Kristjanem Raudem, Jaanem Koortem i Nikolaiem Triikiem należał do grona pierwszych estońskich artystów, którzy zerwali z tradycją akademizmu.