Schronisko ma postać mniej więcej kwadratowej komory o wysokości do 3 m i wymiarach 3 × 3 m. W kierunku wschodnim odchodzą od niej dwa zbyt ciasne dla człowieka korytarze, w kierunku zachodnim ślepy, szczelinowy komin. Jest wypełniony limonitowymi naciekami i rdzawymi osadami. Schronisko powstało w późnojurajskich wapieniach skalistych i jest pochodzenia krasowego. W budujących go skałach występują krzemienie oraz krzemienie scementowane limonitowym spoiwem. Ściany są nierówne i są w nich jamy, okrągłe wżery i drobne kanały. W kominku jest kilkadziesiąt drobnych stalaktytów o długości kilkunastu cm i średnicy do 3 mm, ale uległy one zlepieniu spoiwem limonitowym i zatykają kominek. Dno schroniska i krótkiego zachodniego korytarzyka tworzy gruz krzemienny i wapienny, rdzawy ił limonitowy i zlepione limonitem fragmenty brekcji. Schronisko jest suche, w całości widne, a w lepiej oświetlonych miejscach przy otworze na jego ścianach rosną glony i porosty. Ze zwierząt obserwowano pajęczaki.
Schronisko znane było od dawna. Po raz pierwszy opisał go Kazimierz Kowalski w 1951 r. Aktualną dokumentację sporządził Andrzej Górny we wrześniu 2009 r.