Znaleziono grube na 1,5 m szczątki z kilku warstw piasku i gliny, w których znajdowały się małe i średnie kamienie polne oraz ślady spalonych drewnianych konstrukcji. Odbudowę datowano metodą radiowęglową na lata 1170–1180.

Kościół W najwyższym punkcie terenu odkryto proste fundamenty południowej ściany budynku zorientowanego w kierunkach wschód-zachód. Składają się z warstw gliny i kamieni polnych o różnych rozmiarach. Od wschodu budynek miał prostokątne prezbiterium o szerokości od czterech do pięciu stóp. Wgłębienia w fundamencie i odciski przypominające pręty świadczą o ścianie z chrustu, która była wsparta na słupach. Ze względu na orientację budynku i prostokątny obszar chóru, prof. Rębkowski jest przekonany, że był to budynek kościoła jednonawowego. Potwierdza to również odkrycie 41 grobów, z których niektóre znajdują się jeden na drugim, z taką samą orientacją wschód-zachód, jak na chrześcijańskim cmentarzu kościelnym. Całkowita długość kościoła wynosiła co najmniej 10 m, szerokość ponad 7 m. Ponieważ znaleziska ceramiczne i monetowe świadczą o pochodzeniu budowli z XII wieku, zakłada się, że był to kościół konsekrowany przez Ottona z Bambergu.