Włodzimierz Budka (ur. 14 stycznia 1894 w Warszawie, zm. 1 marca 1977 w Krakowie) – historyk i archiwista.

Życiorys Syn Feliksa i Anieli z Żaboklickich. Ukończył Szkołę Realną w Warszawie (1913) i Gimnazjum Polskie w Płocku (1916). Studiował i ukończył historię i filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas studiów był stypendystą Kasy Mianowskiego. Pod kierunkiem prof. Wacława Sobieskiego przygotował i obronił w 1923 r. dysertację doktorską pt. Przejawy reformacji na Mazowszu w latach 1525-1586Arkadiusz Więch, Poczet archiwistów polskich: Włodzimierz Budka (1894-1977), „More Maiorum” nr 5 (76), 2019, s. 36–39.

Od listopada 1918 do marca 1919 członek Batalionu Akademickiego w KrakowieBudka Włodzimierz - Polska Niezwykła. Od 1919 pracownik Archiwum Ziemskiego, a następnie od 1936 Archiwum Państwowego w Krakowie. Od października 1928 do kwietnia 1929 uczestnik tzw. Ekspedycji Rzymskiej, której zadaniem było wyszukanie w Archiwum Watykańskim materiałów dotyczących początków stałej nuncjatury w Polsce. Podczas okupacji hitlerowskiej uczestniczył w akcji zabezpieczania polskich zbiorów archiwalnych. W latach 1945–1950 był dyrektorem Archiwum Państwowego w Krakowie, a następnie kierownikiem oddziału staropolskiego na Wawelu (1951–1964). W 1964 r. przeszedł na emeryturę.