17 marca Borowiki obsadzał dwoma kompaniami III/15 pułku piechoty, a jedną kompanią utrzymywał Szwed. W tym dniu odparto wszystkie sowieckie ataki. Jednak nocą czerwonoarmiści przeniknęli przez słabo obsadzony front i polski batalion znalazł się w okrążeniu. W ciągu kolejnych czterech dni Polacy z sukcesami walczyli w okrążeniu i nie dali się wyrzucić z miejscowości.

Natarcie na Bobrowniki w większym wymiarze Sowieci powtórzyli na przełomie marca i kwietnia. Skoncentrowano na tym kierunku całą 51 Brygadę Strzelców. Jej pułki zaatakowały także Szupiejki i Chutor. Samych Borowików broniła 11 kompania ppor. Kazimierza Kiwały. Wytrwała ona na stanowiskach mimo pełnego okrążenia i niezwykle silnego ognia sowieckiej artylerii i broni maszynowej. Przez 5 godzin nieustannego boju kompania odparła kilka uderzeń przeważających sił sowieckich, zadając wrogowi dotkliwe straty. Dzięki doskonale funkcjonującej łączności, dowódca pułku mjr Wolff mógł w porę reagować i wysyłać na zagrożone odcinki szczupłe odwody pułku. Mimo wielkiej przewagi liczebnej przeciwnika, Polacy odparli wszystkie ataki. W godzinach popołudniowych 4 kwietnia III batalion, na rozkaz dowódcy pułku mjr. Wolffa, opuścił Borowiki.

Komunikat prasowy Sztabu Generalnego z 19 marca 1920 donosił:

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Bitwy i boje wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Bitwy w 1920 Kategoria:Bitwy i boje 9 Dywizji Piechoty (II RP)