Zgodnie z radziecką nomenklaturą był to stały punkt ogniowy (DOT) typu półkaponiera obrony przeciwpancernej (OPPK). Według zamierzeń bunkier miał spełnić funkcje dowódcze, aczkolwiek nie był on jeszcze wykończony i przygotowany, w tym nie podłączono jeszcze łączności. W bunkrze przebywała załoga żołnierzy w liczbie 16, ich dowódca, jego żona Julia i czworo lub pięcioro dzieci oraz nauczycielka z Leska (guwernantka, względnie nianiaTu podano, że w bunkrze przebywały trzy kobiety i troje dzieci. ) i sanitariusz (bądź sanitariuszka). Rodzina dowódcy przybyła do niego uprzednio w wakacyjne odwiedziny z GruzjiTu podano, że osoby te przybyły w odwiedziny dzień przed wybuchem wojny z 22 czerwca 1941. .
Okres od 22 do 25 czerwca 1941 przebiegał spokojnie, pomijając dzień 23. w którym prowadzono ostrzał z bunkrów w kierunku Sanoka. W dniu 26 czerwca siły niemieckie przekroczyły rzekę San i od tego czasu trwał nasilający się atak na odcinek bunkrów w okolicy Załuża. Ustawicznie nacierające wojska przybliżały się do linii umocnień. Do działań skierowano także wojska słowackie. Mimo obrony poszczególne bunkry w tym rejonie kolejno były unieszkodliwiane. Po okrążeniu najdłużej broniącego się bunkra X w dniu 12 lipca Niemcy wezwali jego załogę do poddania się. W odpowiedzi broniący się odpowiedzieli ostrzałem.