Po studiach w latach 1837–1845 odbył wiele podróży po Europie. Najchętniej przebywał we Włoszech (Nicea, Rzym, Palermo, Neapol). Poznał wówczas szereg przedstawicieli emigracji polskiej, m.in. Joachima Lelewela. Od czasu nauki w Wiedniu był serdecznym przyjacielem Zygmunta Krasińskiego, z którym w 1842 odbył wędrówkę po Alpach. W czasie pobytu w Paryżu (1843) wszedł w środowisko Hotelu Lambert i nawiązał bliskie stosunki z księciem Adamem Czartoryskim. Długoletnia przyjaźń łączyła go również z Augustem Cieszkowskim.
Po powrocie do kraju, w zastępstwie chorego ojca zajmował się zarządem dóbr przeworskich, a także objął kuratelą lwowskiego OssolineumAdam Fischer, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich. Zarys dziejów, Lwów 1927, s. 52, 133.. Po wybuchu Wiosny Ludów stanął na czele deputacji, która 19 lutego 1848 roku wręczyła gubernatorowi Franzowi Stadionowi adres z żądaniami narodowymi i wolnościowymi. Był także prezesem delegacji, która 6 stycznia 1848 roku przedstawiła żądania Polaków u cesarza. Na zjeździe politycznym polskim we Wrocławiu w maju tego roku należał do przeciwników powstania trójzaborowego rządu i był rzecznikiem utworzenia legalnej Ligi Polskiej. Podpisał także odezwę do ludów Europy wzywającą wolne narody do przywrócenia Polski. Po powrocie do Wiednia dalej zabiegał u rządu na rzecz koncesji dla Galicji.