W latach 30. XX w. dużo pisała, m.in. do "La Voix des Femmes", "La Nouvelle Revue socialiste", "L'Insurgé", "Plus Loin", "Le Semeur contre tous les Tyrans", "L'Intransigeant", "Les Vagabonds", "Anarchie", "Lueurs", "La Rumeur" i "L'Éveil de la Femme". Stworzyła 15 artykułów dla "L'Encyclopédie anarchiste". Pod wpływem prac Zygmunta Freuda zainteresowała się psychologią kobiet, zwłaszcza rolą masochizmu w wyjaśnianiu, dlaczego kobiety opierają się wyzwoleniu. Możliwe, że z powodu cenzurowania jej wypowiedzi i publikacji na temat antykoncepcji i emancypacji seksualnej, wybrała fikcję. Napisała 3 opowiadania, 2 teatralne, które nigdy nie zostały wystawione, oraz 2 powieści. Na początku lat 30. XX w. spisała autobiografię Doctoresse Pelletier: Mémoires d'une féministe, która nie została opublikowana, oraz podyktowała pamiętnik Anne dite Madeleine Pelletier.
W roku 1937 dostała udaru, który doprowadził do częściowego paraliżu.