P-61C Głównym celem zmian w tej wersji było polepszenie osiągów, zwłaszcza zwiększenie prędkości maksymalnej maszyny oraz jego pułapu. Zastosowano więc silniki R-2800-73 z turbosprężarkami o mocy bojowej 2800 KM. Zmieniono również śmigła, aby lepiej wykorzystać moc nowych silników. Dodano w nich też hamulce aerodynamiczne na górnej i dolnej powierzchni skrzydeł, aby ułatwić celowanie w walce, a także dodano 4 pylony do podwieszania zbiorników na paliwo o pojemności 1173 l. Miało być zbudowane 117 sztuk tej wersji w ramach ostatniego kontraktu, lecz z uwagi na zakończenie wojny, lotnictwo anulowało kontrakt i odebrało tylko 41 sztuk w odmianie P-61C-1. Pierwszy został odebrany przez USAAF w lipcu 1945 roku, a ostatni w styczniu 1946 roku.

XP-61D Firma Goodyear, która wykonała większość prac przy opracowaniu P-63C, opracowała też jednocześnie XP-63D. Pierwotnie planowano, że P-63C będą napędzane silnikiem Pratt & Whitney R-2800-77 z turbosprężarkami General Electric CH-5. Ponieważ jednak inne projekty miały priorytet, zamiast tych silników zastosowano silniki R-2800-14W. Zabudowano je na jednym egzemplarzu P-61A-5-NO i jednym P-61A-10-NO. W kwietniu 1944 roku ponownie zmieniono silniki na R-2800-57 i wówczas zmieniono oznaczenie tych 2 egzemplarzy na XP-61D.