W 1894 roku w bezpośrednie sąsiedztwo schronu przeniesiono także i drugą szopę, w której urządzono kuchnię i pomieszczenie dla dzierżawcy (dotąd bowiem budynek pozostawał niezagospodarowany). Do izby głównego obiektu wstawiono łóżka z pościelą i najistotniejsze sprzęty. Gospodarza upoważniono do sprzedaży turystom podstawowych artykułów spożywczych. Dwa lata później schronisko poszerzono, dobudowując drugą izbę (5,60 × 4 m). W 1897 roku wstawiono kolejne trzy łóżka, zwiększając liczbę miejsc noclegowych do siedmiu. Schronisko otwarte było wówczas co do zasady wyłącznie w sezonie letnim (od połowy czerwca do połowy września).
W 1905 roku dzierżawcą schroniska został miejscowy baca Jędrzej Bustrycki (właściwie Andrzej Kasprzak z Bustryku), który gospodarzył w obiekcie przez kolejnych 17 lat. Już na początku jego rządów schronisko wyposażono w dodatkowe stoły i ławy ustawione na ganku i przed budynkiem. W 1907 roku schronisko trafiło pod opiekę Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy TT (późniejsza Sekcja Narciarska), który rozpoczął jego remont. Od strony wschodniej wybudowano nowy ganek, prowadzono też dalsze naprawy i uzupełniano inwentarz. Pracami kierował Mariusz Zaruski. W okresie zimowym schronisko było zamykane na klucz, który można było pobrać w Zakopanem.