wymianę dachu na obu budynkach schroniska, wstawienie nowych płazów w ściany kuchni, a także wymianę powały i podłogi w głównym obiekcie.
W 1921 roku w pobliżu rozpoczęto budowę nowego schroniska Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego nazwanego później Murowańcem, co ostatecznie przesądziło los drewnianego obiektu jako co najwyżej budynku zapasowego. Wtedy też z prowadzenia starego schroniska zrezygnował Jędrzej Bustrycki, który kilkadziesiąt metrów dalej rozpoczął budowę własnej gospody, Betlejemki. Następnym gospodarzem schroniska PTT został Józef Gąsienica Tomków, który jednak dzierżawił obiekt tylko przez jeden sezon. Z uwagi na fakt, że starostwo nowotarskie nie chciało udzielić mu koncesji na prowadzenie wyszynku, postanowiono nie przedłużać z nim umowy, oddając obiekt w zarząd Oddziału Warszawskiego PTT i gospodarzy Murowańca. Ostatecznie nastąpiło to w czerwcu 1923 roku po przeprowadzeniu przymusowej eksmisji dawnego zarządcy.